Kaçmak

Farkında olmadan gözlerimizin anlattıklarından mı?
Hiç düşünmeden dilimizden dökülecek cümlelerden mi?
Yoksa;
İçimizde kopan fırtınadan karşı tarafı koruma iç güdüsü müdür?

Nereye kadar söylesene,
Anlat bana bu can, bu kalp nereye kadar dayana bilir...
Ne zamana kadar kaça bilir... içinde ki duygulardan...

Ya karşı taraf..
Onun hiç hakkı yok mudur?
Onları duymaya yada hissetmeye...

İnsan içinde ki kendi varlığından nasıl kurtula bilir ki?
Çözüm müdür kaçış yolu...
Yoksa ısrarla kendi kendine, birçok şeyi kanıtlama savaşı mıdır...?

Ne zamana kadar? Nereye kadar sürer bu yangın, bu isyan...
İnsan gerçekten tutabilir mi içindekileri...
Bir gün gelir bu kaçış zamanındaki acılarla beraber
Yüreğindeki saklı tuttuğu hislerle alır intikamını...

O zaman ne mi olur...
Kim bilir o kadar zaman ve emek verdiğin kişi
Bir de bakmışsın ki;

Bu kez o senden kaçmaya başlamıştır...

Çünkü artık onunda dayanacak gücü kalmamıştır...
Belki isyanlarıyla, göz yaşlarıyla
Her seferinde dilinin ucuna gelen sözcüklerle artık o
Galibiyeti eline geçirmiştir...
Her yaşadığı acıya rağmen;
Bir de bakmışsındır ki o senden bir adım ilerdedir...

Neden olduğu gibi her şeyi yaşamak varken
Bu kadar acı, isyan, susuş...
Neden her iki tarafta da her şey saklı gizli kalır ki?
Sonradan yaşanacak KEŞKEler o insandan daha mı önemlidir..
Ona duyduğun hisler karşısında...

Yazarının ismini bulamadım ancak çok güzel yazmış.

“Demokrasi, hakettiğimizden daha iyi yönetilmeyeceğimizi garanti eden bir sistemdir. ”  George Bernard Shaw